شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۱۳

بر در میخانه بنشستیم باز توبه صد ساله بشکستیم باز آب چشم ما به هر سو رو نهاد شد روان با بحر پیوستیم باز لطف ساقی بین که از انعام او در خرابات مغان مستیم باز دل به دست زلف او دادیم و برد بی‌سر و سامان و پابستیم باز نیست گشتم از وجود و از عدم از وجود و جود او هستیم باز با وصالش شکر می‌گوئیم ما کز بلای هجر وارستیم باز رند و ساقی سید و بنده به هم بر در میخانه بنشستیم باز