شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۱۴

ار شراب نیمشب امروز سرمستیم باز چشم مستش دیده‌ایم و توبه بشکستیم باز عشق کافر کیش او ایمان ما بر باد داد بر میان زنار کفر زلف او بستیم باز از سر سجاده ناموس خوش برخواستیم بر در میخانه سرمستانه بنشستیم باز دولت وصلت چو دستم داد در گلزار عشق همچو بلبل میزنم دستان کزان رستیم باز ساقی سرمست وحدت داد ما را جام می نوش کردیم از خیال عقل وارستیم باز ما خراباتی و رند و عاشق و میخواره‌ایم باز رستیم از خمارای یار سرمستیم باز فانئیم و باقئیم و سیدیم و بنده‌ایم نیست گشتم از خود و از عشق او هستیم باز