شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۲۶

دل به دلبر گذار و خوش می‌باش جان به جانان سپار و خوش می‌باش نقش رویش که نور چشم من است بنظر می‌نگار و خوش می‌باش باش با جام می‌دمی همدم نفسی خوش بر آر و خوش می‌باش هر چه داری همه امانت اوست جمله با او سپار و خوش می‌باش چو همه اوست غیر او خود نیست همه را دوست دار و خوش می‌باش تنگه زر یکی و تنگه بسی تنگ‌ها زر شمار و خوش می‌باش یار جانی نعمت الله شو باش با یار، یار و خوش می‌باش