شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۳۴

پاک باش و بی‌وضو یک دم مباش جز که با پاکان دمی همدم مباش دنیی دون گر نماند گو ممان پیرزن گر مرد در ماتم مباش پند رندان گوش کن گر عارفی جام می‌را نوش کن بی‌جم مباش اسم اعظم پادشاه عالمست لحظه‌ای بی‌صاحب اعظم مباش گر کسی در عشق او جان می‌دهد جان رها کن کمتر از هر کم مباش باش دلشاد از وصال دلبرت در فراقش نیز هم بی‌غم مباش یک دمی با نعمت الله هم برآر لحظه‌ای با غیر او همدم مباش