شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۳۵

اگر میلی به ما داری بیا و بنده ما باش ز جام جان مئی بستان روان و بر سر ما باش ز سرمستان بزم ما طریق عاقلی کم جو ز ما مستی و رندی جو که هم مستیم و هم قلاش خراباتست و عاشق مست وبا معشوق خود همدم بروای عقل سرگردان به جای خویشتن می‌باش کسی کو نقش می‌بندد خیال غیر او امروز به جز نقش خیال او نباشد حاصل فرداش به دور چشم مست او جهان پرفتنه می‌بینم بلا بالا گرفت امروز در عالم از آن بالاش منه رخ بر رخش‌ای جان که تو خاری و رویش گل مکن بیداد با رویش به خار آن روی گل مخراش به هر نقشی که می‌بندم خیال نعمةالله است چه خوش نقشی که می‌بندد خیالش در نظر نقاش