شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۳۷

بحر در جوش است و جانم درخروش عقل می‌گوید که راز خود بپوش عاقلی می‌خورد و عقل از دست رفت اوفتاده بی‌خود و بی‌عقل و هوش تا ننوشی می‌ندانی ذوق می ذوق می، می‌بایدت می‌را بنوش خم می‌در جوش و ساقی در حضور در سرای ما و ما در جست و جوش ساقی ما خرقه می‌شویدبه می آفرین بر دست او و شستشوش در خرابات مغان مست و خراب می‌کشندم چون سبو رندان به دوش سید مستان چو می‌گوید سخن عاشقانه گوش کن یک دم خموش