شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۳۸

خم می‌در جوش و رندان درخروش گر تو رندی جرعه‌ای زین می‌بنوش دل به ساقی ده که تا یابی حیات جان فدا کن در هوای می‌فروش گوهر در یتیم از ما بجو تا شوی چون حیدری حلقه به گوش هر که یک جرعه بنوشد زین شراب تا قیامت او کجا آید به هوش گر سخن از عشق می‌گوئی بگو ور حدیث از عقل می‌پرسی خموش مجلس عشق است سرمستان رند می‌کشندم چون سبو رندان به دوش پیرهن از یوسف مصری بنه خلعتی از خرقه سید بپوش