شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۳۹

به گوش و هوش من آمدندای ساقی دوش که جام جم بستان و می‌حلال بنوش بیا که مجلس عشقست و عاشقان سرمست مدام همدم جامند و خم می‌در جوش گشوده برقع صورت ز روی معنی باز هزار جان شده حیران و عقلها مدهوش به عشق ساقی رندان که جان من به فداش سبوی مجلس رندان خوش کشم بر دوش به مشت گل نتوان آفتاب را اندود بگو به عاشق مستی که عشق را می‌پوش به گندمی اگر آدم بهشت را بفروخت تو باز خر به جوی و به نیم جو بفروش شنو که سید سرمست وعظ می‌گوید بگو خطیب مخوان خطبه یک زمان خاموش