شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۴۰

زهد بگذار و خرقه را بفروش جام می‌را بگیر و خوش می‌نوش ذوق مستی کسی که دریابد گرچه عاقل بود شود مدهوش در خرابات مست می‌گردم همچو رندان خوشی سبو بر دوش ساغر می‌مدام می‌نوشم سرخوشانه چو خم می‌در جوش راز هشیار پیش مست مگو ور بگوئی بگو که آن می‌پوش گوهر بحر ماست گفته ما خوش بود هر که می‌کند در گوش شاهد ماست ساقی سرمست نعمت الله گرفته در آغوش