شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۴۱

در خرابات تا سحرگه دوش می‌کشیدم سبوی می‌بر دوش شادی روی ساقی سرمست دوش تا روز بود نوشانوش بزم عشق است خرقه را بر کن جامه عاشقانه‌ای درپوش در ره عاشقی و می‌خواری عاشقانه به جان و دل می‌کوش ما خراباتیان سرمستیم چون خم می‌فروش خوش در جوش گل تبسم کنان و می‌در جام بلبل مست کی شود خاموش نعمت الله حریف و ساقی او جام در دور و عاشقان مدهوش