شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۴۲

جام می‌شادی رندان نوش نوش ور توانی راز خود در پوش پوش خوش سبوئی از برای عاشقان می‌کشیدم تا سحر بر دوش دوش خم می‌در جوش و ساقی درحضور از چنین خمخانه‌ای سر جوش جوش عقل می‌گوید مخور بسیار می عشق می‌گوید فراوان نوش نوش عشق آمد عقل و هوش ما ببرد کی بیابد این چنین بیهوش هوش ای صبا احوال ما را از کرم گر توانی شمه‌ای در گوش گوش تا مرید نعمت الله باشدش کرده پیدا عارفی در اوش اوش