شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۴۷

سوختم بر آتش دل عود خویش یافتم از خویشتن مقصود خویش من ایاز حضرتم اما به عشق او ایازست و منم محمود خویش تا نشستم بر سر کوی غمش ساکنم در جنت موعود خویش بود من در بود او نابود شد فارغم از بود و از نابود خویش دیده‌ام جانان جان عالمی در میان جان غم فرسود خویش تا مرا بخشید حق نور وجود واقفم از واجد و موجود خویش جان مقبولم قبولش اوفتاد دلخوشم از طالع مسعود خویش ز آفتاب مهر رویش دیده‌ام نور عالم سایه ممدود خویش عارف دل در برم رقصان شده ز استماع نغمه داود خویش عاشق و میخانه و صوفی و زهد هر کسی و عادت معهود خویش سید از هستی خود چون نیست شد ایمن آمد از زیان و سود خویش