شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۴۸

عزتی ده مرا به عزت خویش زنده گردان مرا به طاعت خویش غصه غم ز پیش دل بردار شادمان کن مرا به خدمت خویش در دلم آتشی است بنشانش رحمتی کن به جان حضرت خویش پاک گردان دلم ز هستی خود غیر را ره مده به خلوت خویش همت من ز تو تو را خواهد برسانم به کام همت خویش دولت من وصال حضرت توست دولتی ده مرا به دولت خویش نعمت الله به من تو بخشیدی یا ز مستان ز بنده نعمت خویش