شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۴۹

همه عالم چو شبنمی دانش غرق بحر محیط گردانش نقطه در الف نظر می‌کن الفی در حروف می‌خوانش هر خیالی که در نظر آید نقش بند و به دیده بنشانش دردمندی که درد دل دارد باشد آن درد عین درمانش عشق شاه است گنج سلطانی دل عشاق کنج ویرانش جام می‌می دهد به ما ساقی بستان این و نو شکن آنش جام گیتی نماست سید ما همه عالم تن است و او جانش