شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۵۲

پریشان کرد حال من سر زلف پریشانش بر افکن زلف از عارض شب من روز گردانش چه خوش درد دلی دارم که هر درمان فدای او به جان این درد می‌جویم نخواهم کرد درمانش دلم گنجینه عشق است و نقدگنج او در وی اگر گنج خوشی جوئی بجو در کنج ویرانش اگر در مجلس رندان زمانی فرصتی یابی ز ذوق این شعر مستانه درآن مجلس فروخوانش اگر زاهد ز مخموری نخواهد نعمت الله را به جان جمله رندان که می‌خواهند رندانش