شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۵۳

ساقی سرخوش ما همدم ما می‌بینش جام می‌را به کف آور به صفا می‌بینش آفتابیست که بر هر دو جهان تافته است می‌نماید به تو روشن همه جا می‌بینش نقش بستیم خیال رخ او بر دیده خوش خیالیست در این دیده ما می‌بینش خیز و آئینه از مردم بینا بطلب بنشین در نظر ما و خدا می‌بینش نور چشمست که چشمت ابدا روشن باد بروای نور دو چشم و ابدا می‌بینش گر جفائی کند آن دوست به جان منت دار بکش آن جور ولی لطف و وفا می‌بینش بنده با سید سرمست حریف است مدام پادشاهی به کرم یار گدا می‌بینش