شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۵۶

چیست عالم سایه بان حضرتش کیست آدم پاسبان حضرتش هر چه بود و هست و خواهد بود هم هست و بود و باشد از آن حضرتش آفتابش نوربخش عالم است دادمت روشن نشان حضرتش مجلس عشق است و ما مست و خراب باده نوشان عاشقان حضرتش دل به من ده تا روان گویم ز جان این معانی از بیان حضرتش کشته عشقم از آنم زنده دل حی جاویدم به جان حضرتش سید مست است و جام می‌به دست رند و سرخوش بندگان حضرتش