شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۵۷

دیشب به خواب دیدم نقش خیال رویش دیدم که می‌کشیدم مستانه سو به سویش بگرفته در کنارم ترسا بچه به صد ناز بسته میان به زنار بگشوده بود مویش عیسی دم است یارم، من زنده دل از آنم با هر که دم برآرم باشم به گفت و گویش عالم شده منور از نور طلعت او خوشبو بود جهانی از زلف مشک بویش گنج است عشق جانان در کنج دل دفینه گر میل گنج داری در کنج دل بجویش ساقی بیار جامی بر فرق ما فرو ریز این خرقه در بر ما لطفی کن و بشویش مانند بلبل مست بر روی گل فتادیم از عشق نعمت الله بنهاده روبرویش