شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۶۰

چه خوشحالی که می‌یابم جمالش چه خوش خوابی که می‌بینیم خیالش بیا بر چشم ما بنشین زمانی که تا بینی به چشم من جمالش برای حسن او فالی گرفتم برآمد سوره طه بفالش مثالش می‌نماید جام باده نظر کن در مثال بی‌مثالش خراباتست و ما مست و خرابیم نخواهد بود عقل اینجا مجالش دلم در بحر عشقش غرقه گردید ندانم تا چه شد بیچاره حالش حلالش باد جان من حلالش می‌وحدت به شادی نعمت الله