شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۶۷

آن یکی از هر یکی می‌جویمش دو نمی‌گویم یکی می‌گویمش دیده گر نقش خیال غیر دید پاکبازانه روان می‌شویمش شد معطر عالمی از بوی او این چنین بوی خوشی می‌بویمش یک حقیقت در دو عالم رو نمود در دو عالم آن یکی می‌گویمش سیدم تخم محبت کاشته از محبت من چنین می‌رویمش