شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۶۸

عشق او در جان روان می‌دارمش جان چنین خوشتر چنان می‌دارمش مهر او روشن‌تر است از نور چشم گرچه از مردم نهان می‌دارمش گنج عشقی دارم اندر کنج دل لیک بی‌نام و نشان می‌دارمش یک عروس بکر دارم در ضمیر از برای عاشقان می‌دارمش دردسر می‌داد عقل بوالفضول از بر خود بر کران می‌دارمش سید از داد و ستد آزاد شد فارغ از سود و زیان می‌دارمش