شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۷۵

دردمندیم و از دوا فارغ مستمندیم و از شفا فارغ مبتلائیم و از بلا ایمن بینوائیم و از نوا فارغ در وصالیم و فارغ از هجران در بقائیم و از فنا فارغ ما طلبکار او و او با ما یار جویای ما و ما فارغ بندگانیم و ایمن از سید پادشاهیم و از گدا فارغ