شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۷۸

پادشاه عاشقانیم و گدای کوی عشق ای عجب بنگر گدا شد پادشاه کوی عشق مجلس مستان حضرت روضه رضوان ماست جنت المأوای ما بستانسرای کوی عشق عقل سرگردان چه داند ذوق بزم عاشقان ناسزائی خود کجا باشد سزای کوی عشق خانقه هرگز ندارم من به جای میکده خود ندارم هیچ جائی من به جای کوی عشق مانم چشم و غم دل دوست می‌داریم دوست زانکه جان می‌بخشداین آب و هوای کوی عشق صد دوا بادا فدای درد بی‌درمان ما باد جاوید این دل ما مبتلای کوی عشق نعمت الله دم به دم از ما نوائی می‌برد تا توانی یافتیم از بینوای کوی عشق