شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۷۷

وقت آن آمد که ما را باز بنوازی به لطف یک زمانی از کرم با ما بپردازی به لطف حال ما گرچه خرابست، از کرم معمور ساز خوش بود گر ساز ما را باز بنوازی به لطف گر چه بر خاک درم انداختی‌ای نور چشم چشم آن دارم که از چشمم نیندازی به لطف آفتاب عالمی و عالمی در سایه‌ات لطف فرمائی و کار عالمی سازی به لطف عشقبازی می‌کنی با ما ولی پنهان ز ما این لطیفه گر که با ما عشق می‌بازی به لطف