شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۹۴

نقش نقاش است نقش این خیال غیر این نقش خیال او محال در همه آئینه‌ای روشن نمود آن جمال بی‌مثال پر کمال عشق جانان است جان عاشقان این چنین جانی کجا یابد زوال آفتابی مه لقا پیدا شده گاه بدری می‌نماید گه هلال عشق سرمست است در کوی مغان عقل مخمور است و مانده بی‌مجال چون یکی اندر یکی باشد یکی آن یکی گه هجر باشد گه وصال نعمت الله در محیط عشق او خوش حیاتی باشد از آب زلال