شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۹۵

آفتابی می‌پرستم لایزال مهر من هرگز نمی‌گیرد زوال دیده در آئینه گیتی نما دیده تمثال جمال بی‌مثال گرچه ذره می‌نماید آفتاب ماه نور او نماید بر کمال یک نفس با ما درین دریا درآ نو شکن گر تشنه‌ای آب زلال می‌نماید حسن او هر آینه او جمیل و دوست می‌دارد جمال چشم مستش چشم بندی می‌کند می‌برد از چشم ما خواب و خیال رند سرمستیم و با سید حریف عاشق و معشوق دائم در وصال