شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۹۶

ای دهنت وهم میانت خیال کار دل از هر دو خیال محال لب به لبم نه که به جان تشنه‌ام ای لب تو چشمه آب زلال مصحف روی تو چو یوسف بدید خواند ز بر آیت حسن و جمال آینه با روی تو یک رو شده نور تو بنموده در او این مثال پرتو روی تو چو بر مه فتاد چون خم ابروی تو مه شد هلال در همه احوال ببین روشن است از نظرت دیده اهل کمال سید ما بود پس از قرن چند باز شنیدست که شد مست حال