شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹

از ازل تا ابد خواند مرا یار من محروم کی ماند مرا من به غیر او نکردم التفات حضرت او نیک می‌داند مرا عاقبت تاج سر شاهان شوم گر به خاک راه بنشاند مرا یک مس بی‌او نخواهم زد دگر تا دمی از خویش بستاند مرا رو بدان درگاه دارم روز و شب از در خود یار کی راند مرا تا ز من یابند مردم بهره‌ها چون درخت میوه افشاند مرا نعمت الله را نداند هیچ کس در همه عالم خدا داند مرا