شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۱۶

گر تو را دردیست رو درمان بجو ور تو را سریست با مرشد بگو گر نداری مرشدی جویاش باش چون بدیدی گرد خاک پاش باش دامن او را بگیر و بنده شو وانگهی در بندگی پاینده شو هرچه فرماید مکن بر وی مزید تا مریدی گردی و چون بایزید چیست شرط ره سخن بشنودن است مرده پیر مربی بودنست بی‌مربی کار کی گردد تمام مرشدی باید مکمل والسلام