شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۱۷

گر به هستی آئی اینجا نیستی کوش تا در راه هستی نیستی نیستی و دم ز هستی می‌زنی از منی بگذر اگر یار منی ملک توحید از دوئی بر هم مزن از دوئی در حضرت او دم مزن اعتباری باشد این ما و توئی اعتباری خود ندارد این دوئی اسم اعظم در همه عالم یکی است وحدت اسم و مسمی بی‌شکی است هرچه بینی صورت اسمای اوست هر که یابی غرقه دریای اوست جام و می‌گر چه دو باشد در نظر در حقیقت یک بود نیکو نگر دو نماید گر چه یک باشد نه دو یک بود دو گر نباشد ما و تو گر یکی را صد شماری صد یکیست صد مراتب باشد و آن یک خود یکی است گرنه‌ای احول یکی را دو مبین ور یکی می‌بیند آن، تو دو مبین رو فنا شو از صفات و ذات خود تا ز تو با تو نماند نیک و بد چون شدی فانی فنا شو از فنا تا خدا ماند خدا ماند خدا