شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲۳

از تعین اسم اعظم رو نمود در حقیقت آن تعین اسم بود بی‌تعین نه نشان و نام هم بی‌تعین نه می‌است و جام هم وحدت دانش تعین گفته‌اند در این معنی به حکمت سفته‌اند یک تعین اصل و باقی فرع او آن تعین در همه بنگر نکو آن تعین مبدع و مرجع بود یک حقیقت منبع و مأوا بود جمله اشیا ظلالات ویند بی‌تعین جمله اعیان ویند هر تعین ز آن تعین حاصل است با همه آن یک تعین واصل است آن تعین همچو خم می‌به جوش از همه جامی تعین باده نوش از صفت برتر بود تزکیه ذات از وجود اوست اسماء و صفات اصل مجموع برازخ خوانمش برزخ بحر ازل می‌دانمش دره بیضا ازین دریای ماست حضرت یکتای بی‌همتای ماست نفس کل از عقل کل آمد پدید جزو و کل از جام مل آمد پدید بعد از این عالم مثال مطلق است این سخن نزد محقق بر حق است آنگهی باشد شهادت هرچه هست خواه مخمور است و خواهی رند مست جام و می‌ساقیش می‌خوانیم ما فاضل و باقیش می‌دانیم ما