شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲۸

مجمع البحرین اگر جوئی دلست جامع مجموع اگر گوئی دلست دل بود خلوتسرای خاص او هرچه می‌خواهی بیا از دل بجو اوسع است از عرش اعظم عرش دل چیست کرسی سدره‌ای از فرش دل کنت کنزا گنج اسمای وی است کنز دل می‌جو که آن جای وی است جمله اسما در او گنجیده‌اند اهل دل دل را بدین سان دیده‌اند علم اجمالی چو دانستی به جان علم تفصیلی ز لوح دل بخوان از جمال و از جلال ذوالجلال تربیت یابد دل مالایزال نقطه‌ای در دایره بنهفته‌اند اهل دل این نقطه را دل گفته‌اند نقد دل را قلب می‌خواند عرب باشد از تقلیب او را این لقب جامع غیب و شهادت دل بود تخت سلطان ولایت دل بود رحمت ذاتی دهد دل را سعت لاجرم اوسع بود دل را صفت فی المثل گر عالم بی‌منتها در دل عارف درآید بارها دل محس آن نگردد جان من این چنین فرمود آن جانان من شمه‌ای گفتم ز دل بشنو ز جان تا بیابی ذوق جان عارفان یادگار نعمت الله یاد دار یاد دار از نعمت الله یادگار