شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲۹

گر بیابی عارفی صاحبدلی خدمت او کن که گردی مقبلی خدمت صاحبدلان می‌کن به جان تا بیابی منصب اهل دلان خدمت این طایفه مردانه کن جان فدای خدمت جانانه کن سر بنه بر پای مردان خدا تا چو ما سرور شوی در دو سرا ترک این دنیی کن و عقبی بمان تا فدای تو شود هم این و آن غیر محبوب از دل خود دور کن بگذر از ظلمت هوای نور کن بعد از آن بگذر ز نورای نور چشم تا ببینی نور او منظور چشم چیست عالم نزد یاران سایه‌اش سایه رامان و ببین همسایه‌اش در نظر آئینه گیتی نما می‌نماید نور چشم ما به ما او یکی و اعتبارش صد هزار ز اعتبارات آن یکی شد صد هزار در صد آئینه یکی پیدا شده آن یکی با هر یکی پیدا شده او یکی و اعتباراتش بسی نیک دریاب و مگو با هر کسی