شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۳۶

ابتدای سخن به نام یکی در دو عالم یک است و نیست شکی جود او می‌دهد وجود به ما جام گیتی نما نمود به ما دیده ما نکو شده روشن چشم عالم به نور او روشن در همه نور او عیان دیدیم تو چنین بین که ما چنان دیدیم نور اسمای اوست در اشیا خوش بود هر که خواند این اسما آسمان و زمین و لوح و قلم روشن از نور او بود فافهم او یکی و صفات او بسیار لیس فی الدار غیره دیار نعمت اللهم و شدم آگاه گفته‌ام لا اله الا الله