شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۴۰

حمد آن حامدی که محمود است بخشش اوست هر چه موجود است فرض عین است حمد حضرت او بر همه خلق خاصه بر من و تو حمد او از کلام او گویم لاجرم حمد او نکو گویم شکر شکر او چه شیرین است شکر گویم که شکرم این است مدح صنعت چو مدح صانع اوست مدح جمله بگو که این نیکوست هر چه مخلوق حضرت اویند همه تسبیح حضرتش گویند صد هزاران درود در هر دم بر روان خلاصه عالم آنکه عالم طفیل او باشد روح قدسی ز خیل او باشد عارف سر عین عالم اوست واقف راز اسم اعظم اوست عقل اول وزیر آن شاه است باطنا شمس و ظاهرا ماه است در الف نقطه ایست بنهفته اول و آخر الف نقطه نقطه در الف نموده جمال الفی در حروف بسته خیال بی‌الف بی‌و بی‌الف بی‌تی الفی بی‌نقط بود نی تی قطب عالم چو نقطه پرگار است دایره گرد نقطه در کار است مظهر اسم اعظمش خوانم بلکه خود اسم اعظمش دانم اول او دلایل است به حق واقف است از مقید و مطلق عارفانی که علم ما دانند صفت و ذات و اسم اعظمش دانم اسم الله اصل اسم ویست آن یکی گنج و این طلسم وی است کل شیئی له کمرآت وجه کلها مساوات لیس بینی و بینه بین هو فی العین لاتقل عین عین وحدت ظهور چون فرمود بحر در قطره رو به ما بنمود گر هزار است ور هزار هزار اول او یکی بود به شمار آینه صدهزار می‌بینم در همه روی یار می‌بینم بلکه یک آینه بود این جا صور مختلف در او پیدا کون کونی یکون من کونه عین عینی بعینه عینه یک شراب است و جام رنگارنگ رنگ بی‌رنگ می‌دهد نیرنگ رنگ می‌رنگ جام می‌باشد وین عجب بین که جام می‌باشد هر کجا ساغریست می‌دارد جان سرمست ذوق وی دارد