شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۵۱

جو چه جوئی بیا و دریا جو عین ما را به عین ما واجو جامی از می‌ستان و خوش درکش ساقی مست گیر و خوش درکش از اضافات و از نسب بگذر نور او را به نور او بنگر غرق دریای بیکران مائیم گر چه موجیم عین دریائیم نور او را به نور او می‌بین در همه نور او نکو می‌بین خوش بود دیده‌ای که او بیند هرچه بیند همه نکو بیند آتشی از محبتش افروخت غیرت غیر سوز غیرش سوخت گر چه نقش و خیال می‌بینم در خیال آن جمال می‌بینم همه عالم حجاب و عین حجاب غیر او نیست این سخن دریاب بحر و موج و حباب دریابش در همه عین آب دریابش یک حقیقت مظاهرش بسیار آن یکی در جمیع خوش بشمار می‌یکی جام می‌فراوانست همچو آب حیات یکسانست یک وجود و صفات او بی‌حد احد و واحد است و هم احمد آب گل را گلاب خوانندش نزد ما آن گلاب دانندش چشم اهل مراقبت باید که نظر را به غیر نگشاید غیر او را وجود باشد نه جز از او هست و بود باشد نه قطره و موج و بحر و جو آبند عین ما را به عین ما یابند ذره بی‌آفتاب کی باشد قطره بی‌عین آب کی باشد عقل اگر نقش غیر بنگارد غیرت غیر سوز نگذارد چشم ما نور او به او بیند هرچه بیند همه نکو بیند ذات او یافتیم با اسما نور او دیده‌ایم در اشیا حرف حرف این کتاب را می‌دان سر به سر حافظانه خوش می‌خوان یک الف را سه نقطه می‌خوانش هم الف را یگانه می‌دانش از سه نقطه الف هویدا شد الفی در حروف پیدا شد الف از واو جوی و واو از نون چون رها کن ولی بجو بی‌جون