شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۵۲

صفت و ذات بین و اسم نگر گنج و گنجینه و طلسم نگر در چنین بحر بیکرانه در آ نظری کن به عین ما در ما جامی گیتی نما به دست آور مظهر حضرت خدا بنگر نقطه اصل گر چه ما دانی هفت هیکل به ذوق برخوانی آینه صد هزار می‌شمرد در همه آینه یکی نگرد خواه تنها و خواه ناتنها گر بود با خدا بود همه جا گوشه چشم سوی او دارد نقش او در خیال بنگارد در گلستان اگر گلی چیند شیشه پر گلاب را بیند گر خرد را فروشد آن عاقل نشود از خدای خود غافل جزو و کل را باعتبار سپار کاعتباریست جزو و کل‌ای یار جز خدا را احد نمی‌گوئیم از احد جز خدا نمی‌جوئیم در دو آئینه رو نمود آن یک دو نماید یکی بود بی‌شک غرق آبند عالمی چو حباب ظاهرش ساغر است و باطن آب سایه او به ما چو پیدا شد از من و تو دوئی هویدا شد اصل و فرعی به همدگر پیوست هست پیوند ما به او پیوست سخن عارفان از او باشد لاجرم قولشان نکو باشد او به او دیده می‌شودای دوست نظری گر کنی چنین نیکوست نور رویش به چشم ما بنمود چون بدیدیم نور او، او بود احدی آمده کمر بسته میم احمد به تخت بنشسته