شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۵۴

سخن عارفان به جان بشنو این چنین گفتم آن چنان بشنو بگذر از کثرت وز وحدت هم بیش و کم را چه می‌کنی فافهم گر تو فانی شوی بقا یابی خود ازین بی‌خودی خدا یابی در سراپرده حدوث و قدم خوش بود گر نهی قدم به قدم حال عالم به ذوق اگر دانی آفتاب است و سایه می‌خوانی سایه و آفتاب بر من و تو خط موهوم می‌نماید دو خط موهوم اگر براندازی خانه از غیر حق بپردازی همه جا آفتاب تابانست نظری کن ببین که این آنست جوهر است و عرض همه عالم به وجودند این و آن فافهم زر یکی صورتش هزار نمود سکه سرخ بی‌شمار نمود ذات او از صفات مستغنی است وز همه کاینات مستغنی است اثر این و آن مجوی آنجا نام چبود نشان مجوی آنجا