شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۵۳

الف و میم و معرفت گفتیم گوهر معرفت نکو سفتیم ساقی ما عنایتی فرمود می‌خمخانه را به ما پیمود آنکه هم ناظر است و هم منظور نور چشم است و از نظر منظور در همه آینه نموده جمال آینه روشنست خوش به کمال هستی و هر چه هست بی‌او نیست ور تو گوئی که هست نیکو نیست به تعین یکی هزار نمود بی‌تعین یکی تواند بود به وجودند این و آن موجود بی‌وجودای عزیز نتوان بود هر چه موجود بود از اشیا همه باشند مظهر اسما از مسمی تو اسم را می‌جو موج و دریا به عین ما می‌جو اسم و عین است و روح و جسم چهار ظل یک ذات باشد آن ناچار اسم اعظم طلب کن از کامل زان که کامل بود بدان واصل