شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۶۵

در صدف گوهری نهان گشته آن نهان بر همه عیان گشته صدف و گوهریم و دریا هم نظری کن به عین ما فافهم صدف ما اگر چنان باشد درج در یتیم آن باشد صدف و گوهرش به هم می‌بین نظری کن به چشم ما بنشین می‌و جامش به همدگر دریاب خوش حبابی پر آب بر سر آب هر صدف گوهری در او باشد چون گهر باشدش نکو باشد طلب گوهر ار کنی جانا قدمی نه در آ در این دریا گر تو دریا دل و گهر جویی گوهر از خود بجو که تو اویی موج و بحر و حباب و جویی تو عین ما را بجو که اویی تو گنج و گنجینه و طلسم نگر صفت و ذات بین و اسم نگر