شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۶۶

ای وجود تو منبع انوار وی ضمیر تو مخزن اسرار ای دل روشن تو چون مرآت می‌نماید به خلق ذات و صفات دوش سری لطیف فرمودی ید بیضا تمام بنمودی از کلام قدیم گفتی گو که خبر چون قدیم باشد او یا که تخصیص این کلام به حق از چه رو می‌کنی بگو مطلق باز فرق حدیث و قرآن چیست دو سخن از یکی است این آن چیست از چه شد آخر ار کلام خداست کرمی کن بگوی با من راست خوش جوابی بگویمت بشنو عارفانه ز حال کهنه و نو کون جامع که حادث ازلی است مجمع فیضهای لم یزلی است حادث است و قدیم همچو کلام صورت و معنی است باده و جام مصحفش جامع کلام الله حضرتش منزل سلام الله احد است و محمد و احمد از ازل هست و بود تا به ابد لفظ او جام معنی او می نوش می‌کن ز جام او هی هی آینه کامل است از آن به کمال می‌نماید در او جمال و جلا مجمع جامع الحکم ذاتش هست سبع المثانی آیاتش لوح‌ام الکتاب دفتر او عقل درسی گرفته از بر او لاجرم قول او تمام بود گفته‌اش جمله با نظام بود حکم و تخصیص این سخن به خدا زان جهت می‌کنم دمی به خود آ به تعین ورا رسولش خوان به تعین رسول مرسل دان وحی از جمع او به تفصیلش آمده از برای تفضیلش هر کتابی که انبیا گویند جزوی از کل دفتر اویند به لسانی که آن لسان حق است گفته از حق چنانکه آن حق است چون که جبریل آمده به میان وحی خوانیم و آن سخن قرآن هم به الهام خاص حضرت او سخنش را حدیث قدسی گو قسم دیگر حدیث او باشد هر چه گوید همه نکو باشد به اضافه سه نوع گشت کلام نیک دریاب این سخن والسلام