شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۸۳

چون رسول خدا به امر خدا عزم فرمود تا به دار بقا حوریان صف زدند رد گردش گرد او بود گرد بر گردش علمش آمد که یار غار توام عمل آمد که دوستدار توام اعتقاد آمد و جمالی خوش حال آمد چه حال، حالی خوش جلوه کرده مقام او، او را ره نموده کلام او، او را روح پیغمبران به استقبال آمده از برای عز و کمال رحمت حق نزول فرموده عذر امت قبول فرموده اول صبح و عاقبت محمود به سلامت عزیمتی فرمود جان پاکش ز تن عزیمت کرد حس و روحش روان عزیمت کرد رفت رضوان ز روضه کف بر کف زده خال سیه بدو مطرف جنت آراسته که شاه آمد مظهر حضرت اله آمد جمع یاران چو آنچنان دیدند غم دین داشتند و ترسیدند که مبادا که دین خلل یابد دشمنی از میانه بشتابد رفتن او مثل به خواب زدند چنگ در سنت و کتاب زدند نیک دریاب این سخن به تمام تا بیابی مراد خود والسلام