شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۸۴

می‌صاف دگر در جام کردم محبت نامه‌اش زان نام کردم محبانه به محبوبی نوشتم ز طالب سوی مطلوبی نوشتم بخوانش خوش که اسرار الهی است معانی بیان پادشاهی است همه دردت ازو یابد دوائی بود آئینه گیتی نمائی به هر صورت به تو حسنی نماید ز هر معنی تو را عشقی فزاید کلام دلپذیر عاشقان است اگر معشوق جوید عاشق آن است همه عشق است و غیر از عشق خود نیست بنزد او همه نیک‌اند و بد نیست همه عالم به عشق از عشق پیداست نظر کن عشق در عالم هویداست نباشد عاشق و معشوق بی‌عشق نیابی خالق و مخلوق بی‌عشق محب ار وصل محبوبش تمناست مرادش در محبت می‌شود راست محب و حب و محبوب ار بدانی محب را غیر محبوبش نخوانی اگر دریا وگر موج و حباب است به نزد ما هه جام شراب است سبیل ما است میخانه سراسر اگر می‌می خوری پیش آر ساغر به شادی نعمت‌الله نوش کن می که کم یابی حریفی مست چون وی محبت نامه‌اش از یاد مگذار محب خویشتن را یاد می‌دار