شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۸۵

کثرت و وحدت که می‌گوئی چنان اعتبار عقل باشد این و آن علم و عقل و زهد من بر باد رفت غیر یاد او مرا از یاد رفت در خرابات فنا افتاده‌ام سر به پای خم می‌بنهاده‌ام موج و دریا نزد ما باشد یکی هر دو یک آبند آن یک بی‌شکی یک مسمی باشد و اسما هزار آن یکی در هر یکی خوش می‌شمار جامی از می‌پر زمی بستان بنوش این چنین می‌شادی رندان بنوش قطره و موج و حباب از ما بجو یک حقیقت از همه اشیا بجو دل به دریا ده که صاحبدل توئی وز وجود بحر و بر حاصل توئی روح ما از نور اعظم نور یافت وز وجود آل او منشور یافت از خلافت خلعتی انعام کرد نعمت‌الله او مرا خوش نام کرد گنج اسما بر سر عالم فشاند هر یکی بر مسند وحدت نشاند هر که بینی غرقه دریای اوست عالمی سرگشته سودی اوست ای که گوئی باشد این رشته دو تو باشد آن یک تو ولی بی‌ما و تو آینه روشن کن‌ای جان پدر در همه آئینه او را می‌نگر هر که آن یک را نبیند در همه کور باشد نزد بینا بر همه نور روی او به نور او ببین دیده‌ای از وی طلب نیکو ببین خوش خیالی نقش بسته در نظر در خیال او جمالش می‌نگر یک شرابی نوش کن از جامها ساقئی را می‌نگر در جامها عارفان را می‌رسان از ما سلام صد سلام از ما به یاران والسلام