شاکع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شاکع. [ ک ِ ] (ع ص ) بردارنده شتر رابمهار. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ دردمند و ناله کننده از بیماری . (از اقرب الموارد)(از متن اللغة). ◄ مرد خشمگین . (از اقرب الموارد). ◄ کشت که دانه ٔ آن بسیار گردد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از متن اللغة).