شبا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شبا. [ ش َ ](اِخ ) نام جایی است در نزدیکی دریای قلزم که با سبامذکور است . (مزامیر ٧٢:١٠) (از قاموس کتاب مقدس ).
شبا. [ ش َ ] (اِخ ) (ایشان ) نام شخصی از نسل حام . (سفر پیدایش ١٠:٧) (اول تواریخ ایام ) (قاموس کتاب مقدس ).
شبا. [ ش َ ] (اِخ ) در زبان عبرانی سبا موطن ملکه ٔ مشهور بود. (اول پادشاهان ١٠:١ و ٤ و ١٠ و ١٣) (دوم تاریخ ایام ٩:١ و ٣ و ٩) (اشعیا ٦٠:٦) (حزقیال ٢٧:٢٢، ٢٣ و ٣٨:١٣) (قاموس کتاب مقدس ).