شش سو

شش سو. [ ش َ / ش ِ ] (اِ مرکب ) شش جهت . (ناظم الاطباء). شش جهت است که بالا و پایین و پس و پیش و چپ و راست باشد. (برهان ) (از آنندراج ) (از انجمن ). جهات سته را گویند. (فرهنگ جهانگیری ) : چون منکر مرگ است او گوید که اجل کو کو؟ مرگ آیدش از شش سو گوید که منم اینک . مولوی (از انجمن آرا). چون غرفات هشت خلد نه درت از مرتبی چون طبقات نه فلک شش سویت از منظمی . حسین آوی (مؤلف ترجمه ٔ محاسن اصفهان ص ١٣٢). رجوع به شش جهت شود. ◄ (ص مرکب ) مسدس . ◄ هرچیزکه دارای شش سطح باشد. (ناظم الاطباء).