شمص
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شمص . [ ش َ م َ ] (ع اِمص ) شتابزدگی در سخن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از آنندراج ). ◄ (مص ) شتاب کردن در سخن راندن . (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
شمص . [ ش ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ شامِص . (ناظم الاطباء). رجوع به شامِص شود.
شمص . [ ش ُ م ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ شَموص . (ناظم الاطباء). رجوع به شَموص شود.