شناعة

شناعة. [ ش َ ع َ ] (ع مص ) زشت گردیدن . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). شَنُعَ الشی ُٔ شناعةً و شَنَعاً و شُنْعاً و شُنوعاً؛ زشت گردید، فهو شَنیع و شَنِع و اَشْنَع. (از اقرب الموارد). ◄ زشتی . (منتهی الارب ). ◄ بسیارزشت گردیدن . (ناظم الاطباء). و رجوع به شناعت شود.

شناعه . [ ش َ ع َ ] (ع اِمص ) شناعت . شناعة. رجوع به شناعت شود. ♦ شناعه زدن ؛ طعنه زدن : بر کوس عید آن نکند زخم، کآن زمان بر جانم از شناعه زدن کرد زیورش . خاقانی .