شنه

(شَ نَ یا نِ) (اِ.) لعنت، نفرین.

(~.) (اِ.) ۱- آواز و صدای چیزی (مانند صریر قلم و آواز نفیر و نای و سورنای). ۲- آواز جانوران (اهلی و وحشی).

(~.) (اِ.) آلتی است که برزیگران برای باد دادن غله کوفته شده به کار برند تا غله از کاه جدا گردد؛ چارشاخ.